tekst: Marjan Kip

Als geestelijk verzorger speur ik regelmatig samen met mensen naar wat het leven (nog?) de moeite waard maakt. Dat doen we in individuele gesprekken en in bijeenkomsten, zoals vieringen en gespreksgroepen. Afgelopen januari zijn we in een van die groepen begonnen met het boek Dit gaat nooit voorbij, van schrijver en kunstenaar Octavie Wolters. Het boek bevat korte verhalen die aansluiten bij de 12 maanden van het jaar. Ieder verhaal beschrijft een wandeling in de natuur en een ontmoeting met een vogel. Bij ieder verhaal wordt een prachtige linosnede van Wolters gegeven. Het eerste verhaal dat we gebruikten, viel in de smaakt en daarom zullen we het komende jaar iedere maand zo’n verhaal lezen. En natuurlijk samen nadenken over de vragen die het beeld en verhaal oproepen. Op zoek naar wat (te midden van verlies) het leven de moeite waard maakt. Schoonheid bijvoorbeeld. Of de natuur. Of de winterkou die langs je gezicht snijdt en je adem in mist verandert. Of een vogel die zomaar in je raamkozijn komt zitten. Of sneeuwklokjes, die van het ene op het andere moment de kale grond als confetti versieren. En dat jou dat dan opvalt. Dat je je realiseert dat je bestaat, en waarneemt, en voelt. Dat die bloemen en vogels, die schoonheid, jou nodig hebben om gezien en ervaren te worden. Jou en de andere mensen, die toevallig tegelijk met jou deel zijn van dit stukje tijd en leven. Zo bijzonder om je dat te realiseren! Ik hoop dat dat nooit voorbijgaat…